داشتم وصیت نامه امام حسین (علیه السلام) به برادرشان محمد بن حنفیه را می دیدم که یک وقت گفتم واقعا ممکنه این همه برای سید الشهدا هر سال عزاداری می کنیم روز قیامت حضرت جلوی ما را بگیرد و خدای نکرده ما روز قیامت رسوا شویم این وصیت نامه مولای غریبمان است:
«و گواهي ميدهم که از مدينه به قصد فساد و تکبري و داعيه سلطنت بيرون نيامدم بلکه براي اصلاح در ميان امت جدم آهنگ خروج کردم که امر به معروف و نهي از منکر نمايم و به سيرت پسنديده جد خود احمد مختار و پدر گراميم حيدرکرار رفتار نمايم پس هر که قول مرا که حق محض است قبول کند باري تعالي اولي و سزاوارتر است به اينکه حق را از او بپذيرد و آنکس که سرباز زند و بر من رد کند صبر کنم تا خداوند حکم فرمايد.»
منظورم از رسوا شدن در قيامت به جهت اعمالي است كه ما ادعاي دوست داشتن حضرت ميكنيم ولي اعمالمان بر خلاف سفارشهاي حضرت باشد.
شباهت دیگر بين حسين (ع) و يحيي است چرا که هر دو شهيد امر به معروف و نهي از منکرند. همان شفارش مقدسي كه در و صيت ضرت امده است و حضرت عیسی هم به همین جهت (امر به معروف و نهي از منكر ) نزدیک بود به صلیب کشیده شود .
و بايد بگويم ، متاسفانه این فسادی که بین مسلمانان و مسیحیان است روز قیامت برایمان سنگین تمام می شود پس بیائید مراقبت بیشتری داشته باشیم.
تا ديده بست حضرت دلدار، آخرين
ابليس بر جهيد به صد رنگ از کمين
از هر کرانه، جيشِ هريمن زجاي خاست
وَاندر سقيفه، فتنه، سخن گفت آتشين
شد جايگاه مِهر، مَقام اهريمنان
چون مَسند شريعت، در دست مُفسدين
بيراهه ساز، مُرشد و بيمايه، رهنما
ناي شُريح، زاده مرجانه را مُعين
منکَر، عزيز و حضرت معروف، شد ذليل
مقلوب گشت، منطق اسلام راستين
ميرفت تا که پيکر قرآن فَتَد زپا
کم سو فروغ بعثت آن عشق آهنين
ميرفت تا که خلق به زنجيرها، دچار
بخت هُبَل دميده و عَزّي صفا نشين
ناگاه برجهيد ز جا آن امام نورزد
با عصاي خون، سرِ فرعون پر غرور
http://christianity.mihanblog.com/ 
